Heranyegane

* Anlaşılmayı beklemek ne büyük bir umut. * insanlar kendilerini dinlemek yerine kendilerini anlatıyorlar sürekli, karşısındaki insanla aynı anda duydukları tariflere inanıp o insan olmak için yaşıyorlar sonra. Ben çok öyleyimdir dedikleri tanımlar her durum karşısında nasıl aynı olabilir ki? Ben hiçbir şeyim. Ben durumdan duruma değişkenim. Doğru olan pi sayısı olmak mı? Ben o problemdeki x olmak istesem?  * sonradan konuşmaması gereken ne çok şeyi konuşuyoruz. Sonra ben düşünüyorum. O anları sonradan konuşmak için mi yaşıyoruz acaba?  * bir balonun içindeki hava parçası nereye gideceğini asla bilemez. Ne kadar program yaparsa yapsın… Bir tıkla, bir kuş

-Her şeyin manasız olması ve her detayın çok manalı olmasının arasındaki çizgide yaşıyorum bu sıralar.
 -
Kavramlara genişleterek düşünüyorum pek çok şeyi kalbime yük olmasın diye. Çünkü kavramsal olarak düşünmek daha kolay. Komşunun kızından bahseder gibi bahsedebiliyorsun aslında seni etkileyen şeyden.  
-
Gerçi kendisiyle ilgili 3. tekil şahısla konuşan insanlardan falan da nefret ederim. neyse.  
-
Mesela, teoman’ın işbu şarkısını dinliyordum, “kıskançlık, bu zayıflık anında” sözlerine takıldım sonra, hani kıskançlık mı zayıf hissettiriyor, yoksa zaten zayıfken mi vuruyor sol kroşeyi? Acı yok rocky diyecek kadar da tahammülüm yok aslında bu sıralar hiçbir şeye. Her şey sağ yanımdan ağır ağır seyretsin istiyorum
. Ama olmuyor. Bozuksa tamirciyi bekleyeceğine müdahale et diye düşünen, kaloriferi bile tamir eden bir kadın büyüttü beni. Dürtmeden, ittirmeden, konuşmadan, aksiyon almadan yaşayamıyorum. -Tam karşında duran bir arkadaşın seni hayal kırıklığına u...