-Her şeyin manasız olması ve her detayın çok manalı olmasının arasındaki çizgide yaşıyorum bu sıralar.
-
Kavramlara genişleterek düşünüyorum pek çok şeyi kalbime yük olmasın diye. Çünkü kavramsal olarak düşünmek daha kolay. Komşunun kızından bahseder gibi bahsedebiliyorsun aslında seni etkileyen şeyden.
-
Gerçi kendisiyle ilgili 3. tekil şahısla konuşan insanlardan falan da nefret ederim. neyse.
-
Mesela, teoman’ın işbu şarkısını dinliyordum, “kıskançlık, bu zayıflık anında” sözlerine takıldım sonra, hani kıskançlık mı zayıf hissettiriyor, yoksa zaten zayıfken mi vuruyor sol kroşeyi? Acı yok rocky diyecek kadar da tahammülüm yok aslında bu sıralar hiçbir şeye. Her şey sağ yanımdan ağır ağır seyretsin istiyorum
. Ama olmuyor. Bozuksa tamirciyi bekleyeceğine müdahale et diye düşünen, kaloriferi bile tamir eden bir kadın büyüttü beni. Dürtmeden, ittirmeden, konuşmadan, aksiyon almadan yaşayamıyorum. -Tam karşında duran bir arkadaşın seni hayal kırıklığına u...