Şımarık

Tarihin en şımarık hatta en nankör insanlarıyız bana göre.
Elimde kalem, ağır ağır sardığım kasetleri düşünüyorum.
Sonra;
35 saniyelik dizi introsuna bile sabredemediğim, bir hamleyle geçtiğim anları.
O kadar, o kadar sabırsızız ki, bırak koca 3 saatlik filmleri, 25 dakikalık dizinin 35 saniyesine sabrımız yok.
Şarkının 03.19. anını sevip, onu beklemek yerine o anı dinliyoruz sadece.
Her şey ileri sarıyor, kimse bir şeyi beklemiyor.
Çok klişe ama arkadaşını 5 dakika bile beklemeye sabrın yok. Arayıp nerdesin ben aşağı yürüyeyim de arada buluşuruz diyorsun.
Adamı tanımaya çalışmak yerine açıyorsun facebook profilini, twitter hesabını, öğrenip, kozunu oynayıp 1-0 öne geçmeye çalışıyorsun daha bir dakika olmadan.
Söylediklerim son zamanların tüketim çağı anacım, bu artık böyle laflarına tam oturuyor farkındayım.
Ama. Canım sallana sallana yürümek,kahve mi çabucak değil de, etrafıma aptal aptal bakarken içmek istiyor.
Hep çok acelem var.
Nereye yetişiyorsam?